Benim çocukluğum
  • Reklam
Ayça Şener

Ayça Şener

Benim çocukluğum

Apartman çocuğuydum...

Bahçesinde ağaçları olan, arkadaşlarımla ip atladığım, kardeşimin sokaklarında top oynadığı bir mahallede çocuk oldum.

Apartman komşularımızın bazıları simsiyah çarşaflar giyerdi.

Sadece gözleri görünen komşu teyzelerim vardı.

Onlardan korktuğumu hatırlamıyorum sadece kıyafetleri farklı gelirdi o kadar.

Mahalle bakkalımız vardı.

Sabahları ekmek ve gazete almaya gider, bazen para üstü yerine çikolata sakız alırdık.

Annem söylense de benim işime gelirdi bu tatlı alışveriş...

Sonra taşındık...

Köpek beslemek istediğimiz için bahçeli bir eve yerleştik. 

Mahalle hayatının yerini site, bakkalın yerini market aldı.

Benim ip atladığım yaşlardaki kızlar Justin Bieber için çığlık atmaya, sokakta top oynayan çocuklar playstation oynamaya başladı.

Her şeyi olmayan ama her şeyden mutlu olmasını bilen, 80'leri 90'ları yaşayabilen son nesil olduk.

Sobalı evleri, üstüne konulan portakal kabuğunun yanık kokusunu duyabilen son şanslı nesil...

Düşündüm öyle...

Güzel bir çocuklukmuş bizimkisi...

Biz küçükken hiçbir çocuk ekmek almaya giderken vurulup ölmedi çünkü...

Ve biz çocukken mahallemizdeki en tehlikeli koku biber gazı değil o yanan sobadan çıkan kömür kokusuydu sadece...

Bu yazı 1287 defa okunmuştur .

YORUMLAR

  • 0 Yorum
Henüz Yorum Eklenmemiştir.İlk yorum yapan siz olun..

Son Yazılar

Web Analytics
http://addurl.nu z35W7z4v9z8w